شعر و شجریان (377)

سلام بر دوستان و همراهان ارجمند،

اجازه دهید امروز غزلی از حضرت لسان الغیب را تقدیم محضرتان کنم که دو بار توسط استاد شجریان در همایون زمزمه شده است. یک بار با همنوازی سه تار شادروان استاد احمد عبادی و دیگر بار با همنوازی ویولن شادروان پرویز یاحقی. اجرای خصوصی هر دو آواز از جمله دلنشین ترین زمزمه‌های غزل ایرانی در همایون است:

 

 

خدا را کم نشین با خرقه پوشان

رخ از رندان بی سامان مپوشان

 

در این خرقه بسی آلودگی هست

خوشا وقت قبای می‌فروشان

 

در این صوفی‌وشان دردی ندیدم

که صافی باد عیش دردنوشان

 

تو نازک طبعی و طاقت نیاری

گرانی‌های مشتی دلق پوشان

 

چو مستم کرده‌ای مستور منشین

چو نوشم داده‌ای زهرم منوشان

 

بیا وز غبن این سالوسیان بین

صراحی خون دل و بربط خروشان

 

ز دلگرمی حافظ بر حذر باش

که دارد سینه‌ای چون دیگ جوشان

/ 0 نظر / 31 بازدید